62ND INTERNATIONAL DOK LEIPZIG FESTIVAL FOR DOCUMENTARY AND ANIMATED FILM 2019

Dok Leipzig DOK LEIPZIG 28 OCTOBER – 3 NOVEMBER 2019

Ruzan Petrosyan

Leipzig, Germany,

2019

Kilowatt Festival 2017. L'Energia Della Scena Contemporanea. Sansepolcro

© Ruzan Petrosyan, Kilowatt festival in Sansepolcro 2017

        Սանսեպոլկրոն, նախկինում՝  Բորգո սանտո Սեպոլկրո, Իտալիայի Արեցցո        նահանգի  փոքրիկ քաղաքներից է Տոսկանիում:  Քաղաքը Գտնվում է Տիբեր գետի  վերին  հատվածում, այն նկարիչ Պիեռո Դելլա Ֆրանչեսկայի, Ռաֆաելլինո դել Կոլե  (Ռաֆայելի աշակերտ), Սանտի դի Տիտոյի եւ Անգիոլո Տրիկայի ծննդավայրն  է:Ընդհանուր նահանգում բնակչության թիվը հասնում է մոտ 15 000-ի, կենտրոնինը՝  8000. բայց սրանք չափազանցված հաշվարկ է և անկայուն թիվ:

        Տնտեսությունն այնտեղ հիմնված է գյուղատնտեսության, արդյունաբերական  արտադրության, սննդի վերամշակման եւ դեղագործության վրա: Սանսեպոլկրոն  հարուստ է Aboca դեղագործական մեծ կազմակերպության  և հայտնի Buitoni  մակարոնեղենի արտադրամասի շնորհիվ, վերջինս հիմնադրվել է 1827 թ.-ին Ջուլիա  Բուիտոնիի կողմից:

© Ruzan Petrosyan, Kilowatt festival in Sansepolcro 2017

       Սանսեպոլկրոյում կյանքը շատ ակտիվ չէ, չկան համալսարաններ, բայց քաղաքը    ակտիվանում է և մշակութային կյանքը աշխուժություն է ապրում շնորհիվ Կիլովատ  փառատոնի: Միջոցառումների համար կան համապատասխան կենտրոններ.  եկեղեցիների սրահներն են հարմարեցվում համերգների, ներկայացումների համար: 

        Այդպես, ամեն տարի հուլիսի 14-22-ը Կիլովատի շրջանակներում տեղի են  ունենում  արդիական (contemporary), ժամանակակից թատերական ներկայացումներ,  պարային  կատարումներ, փերֆորմանսներ և մոնոկատարումներ: Միջոցառումներին  ակտիվ  մասնակցում են տեղի բնակիչները սկսած երեխաներից մինչև մեծահասակներ,  դահլիճները լեփ լեցուն են: Քաղաքի կենտրոնում գործող հայտնի բրենադային  խանութները նույնպես անմասն չեն մնում.  ապակիների փեղկերին ամենուր Կիլովատի  պոստերներն և տվյալ տարվա սիմվոլն են:

© Ruzan Petrosyan, Kilowatt festival in Sansepolcro 2017

        Կիլովատի հիմքում դրված էր Սանսեպոլկրոցիների համար փառատոնն իրենցը  դարձնելու գաղափարը, որը տարիների ընթացքում ծառայեց իր նպատակին:  Սանսեպոլկրոցիներն այժմ միանում են ընդհանուր գաղափարին: Պատմությունը  սկսվեց 15 տարի առաջ: Կիլովատի հիմնադիրներից Լուկա Ռիչին որոշում է  համախոհների հետ թատերական և պարային ներկայացումներին նվիրված փառատոն  ստեղծել: 
      Հիմնադիրները սիրում էին այն, բայց դա բավարար չէր. այն պետք է «ինչ-որ բան»    դառնար նաև հանրության, քաղաքի եւ տարածքի համար: Հենց այս նպատակով էլ  Սանսեպոլկրոյի բնակիչները ընդգրկվեցին կազմի մեջ՝ միասին աշխատելու՝ իրենց  ձեռքում դնելով փառատոնի նուրբ եւ թանկարժեք գործընթացը `շոուների  ընտրությունը: 
Իհարկե ըստ հիմնադիրների՝ սա խելագար և ռիսկային որոշում էր, բայց  նոր էներգիա էր առաջացնում փառատոնի շուրջ: Հենց էներգիա հաղորդելու  գաղափարից ելնելով էլ որոշվեց փառատոնի անունը՝ Կիլովատ (Kilowatt) կոչել:

© Ruzan Petrosyan, Kilowatt festival in Sansepolcro 2017

      Այսպիսով կամավոր մասնակիցների թիվը աճում էր` սուպերմարկետի  գանձապահ, պրոֆեսոր, վարսահարդար, թոշակառու, ուսանող ... ովքեր դիտում էին  Կիլովատի ամենամյա հայտարարության դիմումները, համեմատում և ընտրում  փառատոնին հրավիրված լավագույն ցուցադրությունները, որոնք կոչվում են «Տեսողական ընտրություն»: 
40-ից ավել ներկայացումներ կային, պարային համարներ,  ինչպես նաև՝ բացօթյա շուներ:

 Մի խոսքով արվեստասերներն ու սիրողական արվեստագետներն են ընտրում  փառատոնի մասնակիցներին: Այն բաց է ցանկացած մարդու համար, ով ունի  ցանկություն միանալու փառատոնի կազմին: 
Այս տարի Կիլովատը նշեց իր 15-րդ  թողարկումը: Այդ ժամանակից ի վեր, փառատոնը դարձել է ավելին, քան սպասվում էր:  Այն արտադրության աջակցման կենտրոն է, ստեղծագործական, փորձարարական  արվեստի, երաժշտության, ժամանակակից գրականության և տեսողական արվեստի  բաց վայր բոլոր ստեղծագործողների համար:

© Ruzan Petrosyan, Kilowatt festival in Sansepolcro 2017

    Յուրաքանչյուր տարի Kilowatt-ի սիմվոլը փոխվում է և ընտրվում համապատասխան  կարգախոս: Նախորդ տարի խորհրդանիշը աքլորն էր, իսկ այս տարի՝ Ծառը, որը լույս  ու էներգիա է հաղորդում: Ծառից կախված էին թղթից պատրաստված թռչուններ,  որոնք խորհրդանշում էին թռիչք դեպի լույսը, հույսը և էներգիան:

© Ruzan Petrosyan, Kilowatt festival in Sansepolcro 2017

      Մասնակցող արվեստագետները Իտալիայի տարբեր քաղաքներից էին եկել, մի  մասը տեղացիներին արդեն ծանոթ էին: Սրահները լեփ լեցուն էին: Տոմսերի մեծ մասը  գրեթե վաճառվում էր. արժեքը 9 եվրո, կային նաև զեղչեր՝ 6 եվրո: 
Առաջին  անգամ Սանսեպոլկրո այցելելիս՝ տպավորություն ստացա, որ  տեղացիներին արվեստը հետաքրքրում է, ավելին՝ ժամանակակից և արդիական  արվեստի ներկայացումները մեծ հետաքրքրությամբ էին դիտվում նրանց կողմից՝ առանց տարիքային սահմանափակման, որը շատ ողջունելի  էր: 

      Ինձ հաջողվեց վայելել Կիլովատի միջոցառումները՝ հունիսի 15-ից մինչև 20-ը:    Ներկա եղա տարբեր ներկայացումների, ժամանակակից պարային կատարումներ  դիտեցի, ինչպես նաև՝ բացօթյա շոու ծրագիր:

© Ruzan Petrosyan, by phone, Kilowatt festival in Sansepolcro 2017. MONOPILISTA

         Ազատության հրապարակում գտնվող նախկինում եկեղեցի Auditorium Santa    Chiara Sansepolcro-ն, որնը նաև ներկայացումների համար նախատեսված սրահ է, իր   դռները բացեց հանդիսատեսի առաջ մի շարք ներկայացումներով , պարային      համարներով: Սանսեպոլկրո գտնվելուս առաջին օրը դիտեցի <Մոնոպոլիա>    (MONOPILISTA ) ներկայացումը, որը երկու դերասանների խաղից բաղկացած  երկխոսություն էր, ովքեր զրուցելու հետ մեկտեղ խաղում էին Մոնոպոլիա խաղը:

© Kilowatt festival, MONOPOLISTA

      Ներկայացման հիմքում դրված էր հետևյալ փիլիսոփայությունը. ինչպե՞ս    հնարավոր  է արձագանքել ձախողման, անհաջողակ լինելու զգացումին՝ երկար  տարիներ  անցկացնելով միջակության և անպտուղ ազնվության մեջ: Մոնոպոլիան  պատասխանն  է մեր կյանքի դպրոցի, որը կատարյալ կերպով մարմնավորում է մեր  ժամանակները՝ մարտահրավեր, դաժանություն, ահաբեկում: 

© Kilowatt festival, MONOPOLISTA

         Նույն վայրում տեղի ունեցան ժամանակակից պարային երկու կատարումներ՝  Geografie dell'istante-ն և Horizon-ը: 

 Geografie dell'istante-ն երկու պարուհիներից բաղկացած ժամանակակից պարային  փերֆորմանս էր, որտեղ շարժման միջոցով իրենց մարմնի լեզուն ու ասելիքը փորձում  էին տեղ հասցնել, որի հիմնական իմաստը ակնթարթն էր: Այն նվազագույն ժամանակի  մասն է կազմում, և ակտիվացնում է նաև մարդու հոգու ժամանակն ու խիղճը: Մարմնի  արձագանքելու համար այն կարճ պահ է և նրա արձագանքը հայտնվում է մեր ներսում.  այսպես ասած՝ ֆիզիկական-հուզական քարտեզ: 

© GiorgioTermini, Kilowatt festival, Geografie dell'istante

  Horizon-ը պարային մոնո ներկայացում էր: Այն մարդու փնտրտուքն էր, պարող  մարմինը ստեղծում է երազական տարածքներ, գործողություն, որն ազատագրում է  իրական մարմնի համար:

© Kilowatt festival, HORIZON

      Հետաքրքրականներից էր  նաև նույն սրահում ժամանակակից մոտիվներով  բեմադրած "Ժաննա Դ'Արկի երկրորդ գալուստը" մոնոներկայացմումը: Այն ակտիվիստ և  ռեժիսոր, դերասանուհու դեբյուտն էր, ով իր խաղով մարմնավորում էր Ժաննա Դ՛Արկի  կերպարը, նրա մարմնի մեջ մտնելով փորձում ասելիքը մեզ հասցնել ամենաբարձր  մակարդակներում ունեցած Ժաննայի փորձն ու ապրումները եկեղեցու, պետության և  բանակի հետ, նրա երիտասարդությունը:  Որի սցենարը ֆեմինիսկան ներշնչանքով էր  գրված: Դերասանուհին խաղում էր կնոջ իրավունքների մասին խոսելով: Այն  ժամանակակից դրամատուրգիա էր՝ Ժաննա Դ՛Արկ - Ըմբոստը:

© Ruzan Petrosyan, by phone, Kilowatt festival in Sansepolcro 2017. Giovanna D'Arco-La Rivolta

© Ruzan Petrosyan, by phone, Kilowatt festival in Sansepolcro 2017. Giovanna D'Arco-La Rivolta

        Եվս մեկ հետաքրքիր միջոցառում գրավեց ուշադրությունս, այն բացօթյա շոու  ներկայացում էր, հեղինակը շումեն, կատագերգու Լեո Բասին էր: “The Best of” -  Լավագույնը, այդպես էր կոչվում նրա համարը. անհասկանալի, փայլուն, կծու և  հիասթափեցնող: Լավագույնը Լեո Բասիի կարիերայում լավագույն թվերի անթոլոգիան  է: Նա ժանգլյոր է և դերասան, աշխատում է պայթուցիկ և սադրիչ կատակերգության  վրա: 

© Kilowatt festival, The Best Of, Leo Bassi

© Kilowatt festival, The Best Of, Leo Bassi

        Այսպես տարբեր տեսակի ժամանակակից ներկայացումնով հարուստ ու    հագեցած անցան Կիլովատ փառատոնի օրերը: 

         <Kilowat-ը մի հնարավորություն է, որը ստեղծված է ամեն տարի արտահայտելու  ցանկություններն ու տեսիլքները: Այն մի միություն է, որը վերջում վերադառնում է  հույսով: 
"Հույսի" սկզբունքով են բոլոր հրավերներն ու մաղթանքները հաջորդ տարվա  համար. տեղադրել երևակայությունը վախի փոխարեն>, -  ասում են փառատոնի  հիմադիրներ Լուչիա Ֆրանքին և Լուկա Ռիչին: 

Ruzan Petrosyan, Claudio Facchinelli & Rosana Rosatti

      Դե, իսկ ինձ մնում է իտալական    փոքրիկ քաղաքով հմայված և  փառատոնային բուռն  ազդեցության 
 տակ սպասել հաջորդ տարվան, հաջորդ  Կիլովատին:

  Մինչև հաջորդ Kilowatt:


  Պատրաստեց՝ 

 Ռուզան Պետրոսյանը,
 Իտալիա, Սանսեպոլկրո, 2017




Փառատոնի նկարներն այստեղ՝ (more photos from festival here)

Tollwood München festival 2016

© Ruzan Petrosyan #phoneshoot

           Փառատոնային շրջագայության կանգառն այս անգամ Մյունխենում էր:  Գերմանիայում և առհասարակ Եվրոպայում այն համարվում է ընդլայնված տեխնոլո-  գիաների, ֆինանսների, հրատարակչության, արվեստի, մշակույթի, նորարարության,  կրթության, բիզնեսի եւ զբոսաշրջության կենտրոն, եւ վայելում է շատ բարձր չափանիշ  ու որակ ապրելու համար ՝ հասնելով համար մեկ քաղաքը Գերմանիայում և չորրորդն  ամբողջ աշխարհում: Բրիտանական անգլերենով՝ Մյունիխը, իսկ Բավարիականով՝  Մյունխենը, Գերմանիայում Բեռլինից ու Համբուրգից հետո երրորդ մեծ քաղաքն է, իսկ  ամբողջ Եվրոպայում՝ տասներկուերորդը:

          Մյունխենում փառոտոններ շատ կան, ամենահայտնին աշնանը տեղի ունեցող Օկտոբըր Ֆեստիվալն է (oktoberfest), իսկ ամռանն ու ձմռանը՝ Թուլվուդը  (Tollwood), որին էլ ներկա եղա: 

      
          Փառատոնը կիսամյակային է, ամռանը այն զբաղեցնում է Olympiapark-ը, իսկ ձմռանը՝ Theresienwiese բացօթյա տարածքը: Սկզբում Թուլվուդը հիմնված էր տեղական արվեստագետների ելույթների վրա, հետո ընդլայնվեց՝  հրավիրելով միջազգային արվեստագետների: 

        Ծրագրում ընդգրկված են ներկայացումներ, կաբարեներ, տարբեր ժանրի բացօթյա համերգներ, երեխաների համար նախատեսված միջոցառումներ, ժամանց և 80 տոկոսը միջոցառումների անվճար է: Բացօթյա տարածքում նաև ներկայացվում են տեղական արտադրության արտադրանքներ՝ ուտելիք, հագուստ, հուշանվերների վաճառք, տեղի է ունենում նաև ամանօրյա բացօթյա շուկա: Նպատակը նաև տեղական գաստրոնոմիային ծանոթացնելն է: 

©Ruzan Petrosyan #phoneshoot

            Փառատոնը զբաղեցնում է 30 000 մետր քառակուսի տարածք , և ամռանն ունի  900 000, իսկ ձմռանը 600 000 այցելու: Առանձնահատկությունն ու  գաղափարախոսություններից մեկն այն է, որ քարոզում է էկոլոգիական խնդիրները,  հիմնական բոլոր պարիսպների նկարները զեբրայի հատման գծերն են հետիոտնի  նկարով, հեծանվորդներ, սկուտավարներ:

          Իռլանդացի քանդակագործ Միք Դևիսը հիմնականում աշխատել է քարի հետ:  Որպես խանդավառ հեծանվորդ՝ տեղյակ լինելով բնապահպանման խնդիրներին,  խնայում էր հին հեծանիվների անվադողերը: 2014 թ.-ին նա սկսեց փորձարկել՝  ստեղծելով քանդակ հին անվադողերից: Կար հստակ նպատակ՝  իր աշխատանքով  անդրադառնալ բնապահպանական կարևոր խնդրին՝  թափոնների միջի օբյեկտները  վերամշակելով արվեստ ստեղծել: 
Թուլվուդում տեղադրված էր հեղինակի հայտնի քանդակը՝ Պոետը ՝ նստած անվադողերի վրա, որը ներշնչված է Օգյուստ Ռոդենի "Մտածող"-ից : Այն կարևոր դեր էր խաղում:

©Ruzan Petrosyan #phoneshoot

     
       Եվս մեկ ակնհայտ սիմվոլ, որ անմասն չմնացTollwood-ի հանդիսատեսի աչքից: Դա հեծանվատոնածառն էր: Այն չունի եղևնիների ասեղներ, բայց բաղկացած է ավելի քան 100 հեծանիվներից, նախագծված է դիզայներ Ադամ Ստաբլեյի կողմից: էներգակիրները հեծանիվներն են, որոնց միջոցով այցելուները օգնում են լուսավորել ծառը. որքան անիվները պտտեցնում ես, այնքան ծառը լուսավորվում է:

          

©Ruzan Petrosyan #phoneshoot         

Ձմեռային Թուլվուդը սկսվում է նոյեմբերի 23-ից և տևում մինչև ամանօրյա նախօրեն:Դեկտեմբերի 31-ին այն ավարտվում մեծ հրավառությամբ: Ողջ ժամանակահատվածում տեղի են ունենում մշակութային հանդիպումներ, համաժողովներ, քննարկումներ, լայֆ երաժշտություն, շոու ներկայացումներ և այլն:
Մինչև հաջորդ Թուլվուդ:



                                                                         Պատրաստեց՝
Ռուզան Պետրոսյանը
(Գերմանիա, Մյունխեն)

Հ.Գ.- Լուսանկարներ փառատոնից այստեղ՝

նայել:

59TH INTERNATIONAL LEIPZIG FESTIVAL FOR DOCUMENTARY AND ANIMATED FILM

¡ DOK festival

           Շարունակվում են մշակութային ճամփորդություններս դեպի Գերմանիա: Այս անգամ  Լայպցիգ քաղաքում եմ, որտեղ հոկտեմբերի 31-ից մինչև Նոյեմբերի 6-ը տեղի ունեցավ դոկումենտալ  և անիմացիոն ֆիլմերի միջազգային փառատոնը: Առհասարակ Լայպցիգում հաճախ են լինում մշակութային միջոցառումներ, հատկապես՝ գոթական երաժշտությանը նվիրված: Դրանց կանդրադառնանք մեկ ուրիշ անգամ: 

Իսկ հիմա DOK փառատոնում ենք: 

¡ Ruzan Petrosyan Photographer

           Այս տարի այն տեղի ունեցավ “Անհնազանդություն “ կարգախոսի ներքո: Փառատոնային  հատուկ ծրագրերում այս տերմինը կարևոր ու անբաժանելի մասն է կազմում: Օրինակ ըստ հետհայաց ուսումնասիրության՝ փառատոնին ցուցադրված լեհական համարձակ փաստարգրական ֆիլմը, որը բուռն բանավեճի առիթ դարձավ՝ կապի ժամանակակից տեխնոլոգիաներով մոտ լինելով զուգահեռ ցուցադրվող խաղարկային ֆիլմերին: 
           Բացի այդ՝ հատուկ ծրագրեր, որ ներառում են ֆիլմեր այլ երկրներից, ինչպիսիք են Թուրքիան, Ռուսաստանը, Լեհաստանը, որոնք լույս են սփռում կինոգործիչների գեղարվեստական ռազմավարության տարատեսակների վրա՝ զարգացնելու սահմանափակող միջավայրում:

           Պաշտոնապես ընտրված ֆիլմերի մասն են կազմում հայտնի ռեժիսորների աշխատանքները, որպիսիք են Վիտալի Մանսկին, Սերգեյ Լոզնիցան, Հայդի Սպեկոնան, Միրոսլավ Յանեկը, Սերգեյ Բուկովսկին, որոնց ֆիլմերը պարբերաբար ներկայացված են DOK  փառատոնում: Բացի այդ, կան միջազգային ճանաչում գտած կինոգործիչներ , ովքեր առաջին անգամ են ներկայացնում իրենց աշխատանքները, ինչպես նաև ֆիլմերի ծրագիրն ունեցավ բազմաթիվ նոր բացահայտումներ, նոր հեղինակներ:

Ֆլիմի ցուցադրումներից բացի, DOK-ի անբաժան մասն են կազմում վարպետության դասերը, թրեյնինգները, քննարկումները, հանդիպումները էքսպերտների հետ, զրույց երկխոսությունները: 

             Դեմ առ դեմ զրույցների շրջանակներում ներառում են անհատական հանդիումներ  պրոֆեսիոնալ ֆիլմարտադրողների և սկսնակների միջև, իսկ DOK փոխանակման շրջանակներում մասնակիցները փոխանակվում են միմյանց իդեաներով՝ սկսնակները իրենց նոր գաղափարները, էսպերտները գիտելիքները, ֆիլմարտադրողները հաջորդ նկարահանվելիք ֆիլմերը: DOK Exchange-ը ցանցային իրադարձություն է, որը խախտում է ժանրերի սահմանները մասնագետների հետ՝ տրանսմեդիա անիմացիա վավերագրական: 
            Միջոցառման նպատակն է խթանել տրանսմեդիա դաշտի մասնագետների և կինոգործիչների հետ կապերի ամրապնդմանը:

¡DOK Leipzig Festival

           Լայպցիգի DOK-ը ամենամեծ և առաջատարներից մեկն է գերմանական  վավերագրական և անիմացիոն ֆիլմերի միջազգային փառատոնների մեջ: Այն հիմնադրվել է 1955թ.-ին և ամենահին փաստագրական փառատոնն է աշխարհում, սակայն առաջին հրատարակության ծրագրային մասն էին կազմում մուլտիպլիկացիոն ֆիլմերը: Իսկ այսօր այն ավելի ծաղկում է ապրել և ընդլայնել ծրագրային մասը:

¡ Ruzan Petrosyan Photographer

¡ Ruzan Petrosyan Photographer

¡ Ruzan Petrosyan Photographer

¡ Ruzan Petrosyan Photographer

¡ Ruzan Petrosyan Photographer

        DOK-ում հայտնի դարձան մրցանակակիր հաղթող ֆիլմերը, որոնք ներկայացված էին տարբեր կատեգորիաներում՝  
1. Միջազգային Մրցութային Երկարամետրաժ Վավերագրական և Անիմացիոն Ֆիլմ (4 մրցանակ):
2. Միջազգային Մրցութային Կարճամետրաժ Վավերագրական և Անիմացիոն Ֆիլմ (3 մրցանակ):
3. Միջազգային Մրցութային Անիմացիոն Վավերագրական (1 մրցանակ)
4. Տեղական (գերմանական) Մրցութային Երկարամետրաժ Վավերագրական և Անիմացիոն Ֆիլմ (3 մրցանակ):
5. Տեղական (գերմանական) Միջազգային Միցութային Կարճամետրաժ Վավրագրական և Անիմացիոն Ֆիլմ (1 մրցանակ):

 և այլն, մանրամասն տեղեկությունն այստեղ

DOK LEIPZIG AWARDS- GOLDEN DOVE

¡DOK Leipzig- Award Ceremony

        Ավարտվեց փառատոնը և վերջին օրը ժյուրին ամփոփեց հաղթողներին և մրցանակակիրներին: Եվ այսպես՝
Միջազգային Մրցութային Երկարամետրաժ Վավերագրական և Անիմացիոն Ֆիլմ, որի համար ներկայացված էին 4 մրցանակ:
Ոսկե Աղավնի մրցանակը և 10 000 եվրո Mitteldeutscher Rundfunk (MDR) Գերմանական Կենտրոնական Կազմակերպության կողմից ստացավ Sergei Loznitsa-ի Austerlitz (Germany) ֆիլմը:

Sergei Loznitsa-ի Austerlitz 

Նույն անվանակարգում Արծաթե Աղավնի և որպես ժողովրդավարության ու մարդու իրավունքների պաշտպանության մասին լավագույն ֆիլմ մրցանակին, ինչպես նաև 5 000 եվրո Uwe Steimle-ի կողմից արժանացավ Heidi Specogna-ի Cahier Africain (Switzerland, Germany 2016) ֆիլմը:

Heidi Specogna for the film Cahier Africain (Switzerland, Germany 2016)

   Կրկին նույն անվանակարգում Պատվավոր Հիշատակում մրցանակին արժանացավ Adreas Dalsgaard and Obaidah Zytoon-ի The War Show (Denmark 2016) ֆիլմը:

Adreas Dalsgaard and Obaidah Zytoon for the film The War Show (Denmark 2016)

         Միջազգային Մրցութային Կարճամետրաժ Վավերագրական ֆիլմի անվանակարգում Ոսկե Աղավնուն արժանացավ Zofia Kowalewska-ի Close Ties (Więzi) (Poland 2016) լեհական ֆիլմը:

Zofia Kowalewska for the film Close Ties (Więzi) (Poland 2016)

    Տեղական Մրցութային Երկարամետրաժ Վավերագրական և Անիմացիոն ֆիլմ անվանակարգում Ոսկե Աղավնուն արժանացավ Thorsten Trimpop-ի Furusato (Deutschland, USA 2016) ֆիլմը:

Thorsten Trimpop for the film Furusato (Deutschland, USA 2016)

          Տեղական Մրցութային Կարճամետրաժ Վավերագրական և Անիմացիոն ֆիլմ անվանակարգում Ոսկե Աղավնուն արժանացավ Filip Jacobson-ի Patriotic Lesson (Lekcja patriotyzmu) (Poland, Germany 2016) ֆիլմը:

Filip Jacobson for the film Patriotic Lesson (Lekcja patriotyzmu) (Poland, Germany 2016)

          Երեք անվանակարգերում՝ Տեղական Մրցութային Երկարամետրաժ Վավերագրական և Անիմացիոն ֆիլմ՝ DEFA SPONSORING  մրցանակ, Լավագույն Ֆիլմ, Լավագույն Սցենարական Աշխատանք անվանակարգում՝ HEALTHY WORKPLACES FILM AWARD մրցանակ և Լավագույն Երկարամետրաժ Դոկումենտալ Տեղական Ֆիլմ անվանակարգում Հատուկ Մրցանակ՝ Գյոթե Ինստիտուտի կողմից (GOETHE-INSTITUT DOCUMENTARY FILM PRIZE) արժանացավ
Jakob Schmidt-ի To Be a Teacher (Zwischen den Stühlen) (Germany 2016) ֆիլմը:

Jakob Schmidt for the film To Be a Teacher (Zwischen den Stühlen) (Germany 2016)

         Ներկայացված ֆիլմերի և մրցանակաբաշխության մասին մանրամասն այստեղ:

Ինչ խոսք ցուցադրված ֆիլմերը շատ էին ու բազմաժանր, սակայն իմ ուշադրությունից չվրիպեցին երկու ֆիլմեր, թուրք ռեժիսոր Gülnaz Bingöl-ի կարճամետրաժ ֆիլմերը՝ The Eagle's Tree-ն, Obstinate Memory-ն և քուրդ ռեժիսոր Ayşe Polat-ի The Others ֆիլմը: Ի դեպ վերջինս Jakob Schmidt-ի To Be a Teacher (Zwischen den Stühlen) (Germany 2016) ֆիլմի հետ միասին արժանացավ արժանացավ PRIZE OF THE UNITED SERVICES TRADE UNION VER.DI մրցանակին:
        Ֆիլմերը Հայ-թուրքական հարաբերությունների 1915 թ.-ի գենոցիդի և Արևմտյան Հայաստանի Վան քաղաքի մասին էր: Ֆիլմում ռեժիսորները գտել էին հայ ընտանիքներ , ովքեր պատմում էին իրենց արմատների մասին, թե ինչպես են թուրքերից ծածուկ ապրել՝ թաքցնելով իրենց հայ լինելը, սակայն այսօրվա սերունդը փորձում է հաճախել հայկական դպրոց, սովորել հայերեն: 
         Քուրդ ռեժիսոր Ayşe Polat-ը, ով ներկայացնում էր The Others ֆիլմը, ասում է, որ մեծ դժվարությամբ է գտել հայ ընտանիք. "Հայրս, ով էմիգրանտ էր Գերմանիայում, մի անգամ հիշեց, որ հայ ընտանիքին ծանոթ ընկեր ունի և տվյալներն ինձ տվեց: Այպես մի կերպ գտա և փորձեցի ֆիլմ նկարել",- պատմում է Ayşe Polat-ը: 
Ի դեպ, քուրդ ռեժիսորը ֆիլմը ներկայացրել է նաև հայակական Ոսկե Ծիրան կինո-փառատոնին:

 The Others film by Ayşe Polat

           Իսկ թուրք ռեժիսոր Gülnaz Bingöl-ը, ով իր ֆիլմերում կրկին ներկայացնում էր եղեռնի կոտորածից մազապուրծ եղած հայ ընտանիքի, ասում է, որ ֆիլմը Ստամբուլում չի ցուցադրել, քանի որ կառավարությունը դեմ է նման թեմայով ֆիլմերի ցուցադրմանը: Այս ֆիլմով նա փորձում է աշխարհին ցույց տալ իրականույթյունը:
" Թուքիայում շատերը կան , որ ընդունում են եղածը, բայց կան նաև այնպիսիները , որ չեն ընդունում և դեմ են նման ֆիլմերի ցուցադրմանը, դրժում են եղածը: Ես ուզում եմ, որ ֆիլմը ցուցադրվի հիմնականում Թուրքիայից դուրս՝ Եվրոպայում և այլուր, որպեսզի եվրոպացի հանդիսատեսը տեղյակ լինի ճշմարտությանը: Ես ուզում եմ ցուցադրել իրականությունը, այն , ինչ կա ",-  խոստովանում է թուրք երիտասարդ ռեժիսորը:
           Իսկ արդյոք այս ֆիլմի ցուցադրությամբ իր հետագա ստեղծագործական կարիերային իր երկրում վտանգ չի սպառնո՞ւմ, թուրք ռեժիսորն ասաց, որ ավելի շատ նա վախենում է ոչ թե իր համար, այլ այն հայ ընտանիքի, ով համաձայնվեց նկարահանվել իր ֆիլմում, թեպետ ֆիլմը Ստամբուլի էկրաններին չի բարձրացվել և նա միտում էլ չունի այնտեղ այն ցուցադրելու: 
       Ի դեպ այս ֆիլմը նույնպես ցուցադրվել է Երևանում Ոսկե Ծիրանի շրջանակներում: 

The Eagle's Tree (Turkey ) by Gülnaz Bingöl

         Փառատոնի ծրագիրը շատ հարուտ ու բազմաժանր էր: Ֆիլմերի ցուցադրումներից բացի բոլոր մասնակիցների և հյուրերի համար DOK-ը կազմակերպել էր գիշերային փարթիներ, ընթրիք և գերմանական խոհանոցի հյուրասիրություն՝ տեղական DJ-ների երաժշտության ներքո: Այն լավ առիթ էր մասնակիցների մտերմիկ զրույցի և ծանոթության, ինչու ոչ նաև ծրագրերի փոխանակման:  

Ruzan Petrosyan

     Փառատոնն ավարտվեց հրաժեշտի փարթիով և իհարկե մրցանակաբաշխությամբ: 
Մինչև հաջորդ փառատոն:

Պատրաստեց՝
Ռուզան Պետրոսյանը
Գերմանիա, Լայպցիգ
2016թ.

Լուսանկարներ Փառատոնի այստեղ՝